Wielcy Malarze

Tadeusz Makowski

– wiecznie poszukujący malarz poetyckich obrazów

Tadeusz Makowski
Autoportret (między 1917 a 1921), Wikipedia

Tadeusz Makowski (1882-1932) 

Jego twórczość jest doskonale odrębna i „osobna” zarówno na tle polskiego malarstwa międzywojennego, jak i całej europejskiej sztuki współczesnej. Jako obywatel dwóch kultur (wychowany na sztuce ludowej i średniowiecznym Krakowie) złączył słowiańską uczuciowość z doświadczeniem francuskiego kubizmu. O swój odrębny styl walczył przez lata, wytrwale i z pokorą. Mówili o nim: „wielki samotnik”, „fanatyk sztuki i pracy” – Tadeusz Makowski, urzekająco skromny i dobry człowiek, całe życie podporządkował malarstwu.

ILUSTRATOR

ZNAKOMITY KOLORYSTA

k

OBRAZY NICZYM ILUSTRACJE BAŚNI

MOTYW POSTACI-KUKŁY

Tadeusz Makowski

1882

(29 stycznia) urodził się w Oświęcimiu Tadeusz Makowski, syn Stanisława (urzędnik kolejowy) i Petroneli.

1890

uległ poparzeniu – unieruchomiony przez chorobę w domu, zaczął rysować i stało się to jego ulubioną rozrywką (w rodzinie nie było dotąd żadnych artystycznych tradycji). W szkole powszechnej wykazywał również zdolności do matematyki, z czym jego praktyczny ojciec wiązał nadzieje na przyszłość. Konieczność dalszej edukacji syna skłoniła rodzinę do przeprowadzki.

i

1894

ojciec otworzył na rogu Dominikańskiej i Grodzkiej w Krakowie kawiarnię, która stała się źródłem ich utrzymania, zaś Tadeusz Makowski rozpoczął naukę w krakowskim Gimnazjum św. Anny

1902

wstąpił na wydział filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego (wbrew marzeniom ojca, humanistyczne gimnazjum utwierdziło chłopca w zainteresowaniach literaturą i sztuką)

1903

rozpoczął równoległe studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Józefa Mehoffera i J. Stanisławskiego, nadal kontynuując przez 4 lata studia uniwersyteckie, czego efektem była wyróżniająca go wśród rówieśników erudycja. Podczas studiów Tadeusz Makowski brał udział w przygotowaniu spektakli do kabaretu literackiego „Zielony Balonik”, projektuje kukiełki do szopek.

1908

ukończył ze srebrnym medalem studia na ASP i wyjechał do Paryża  

1911

nawiązał przyjaźń z La Fauconierem i grupą kubistów z Montparnasse

1913

wystawił kubistyczne obrazy w Salonie Niezależnych i zaczął prowadzić dziennik, z którego zapisy świadczą o poważnym, niemal religijnym traktowaniu malarskiego powołania, a także niebywałej skromności Tadeusza Makowskiego. Nie założył rodziny, jednak coraz istotniejszą rolę w jego życiu zaczęła odgrywać przyjaźń

s

1914

wybuch I wojny światowej sprawił, że Tadeusz Makowski (formalno-prawnie austriacki imigrant) nie mógł pozostać w Paryżu. Korzystając z zaproszenia przyjaciela Władysława Ślewińskiego, wyruszył do Bretanii
Szewc (1930), Muzeum Narodowe w Warszawie, Wikipedia
Tadeusz Makowski
Troje dzieci pod drogowskazem (1930), Muzeum Śląskie w Katowicach, Wikipedia

1923

wszedł w skład międzynarodowej grupy malarskiej m. in. z Marcelem Gromairem (1892-1971), Julesem Pascinem (1893-1930) i Perem Krohgiem (1889-1965)

1925

zilustrował „Pastorałki” Tytusa Czyżewskiego

1927

namalował „Powrót ze szkoły”, gdzie po raz pierwszy przybrał dziecięce sylwetki w trójkątne czapki, będące odtąd „znakiem rozpoznawczym” jego malarstwa. W tym też roku miała miejsce pierwsza indywidualna wystawa Tadeusza Makowskiego w Galerii Berty Weill

Tadeusz Makowski
Palacze fajek (1931), Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wikipedia

1928

druga wystawa u Berty Weill przyniosła mu sukces i przesądziła o jego pozycji w środowisku