Wielcy Malarze
Tadeusz Makowski
– wiecznie poszukujący malarz poetyckich obrazów
Tadeusz Makowski (1882-1932)
Jego twórczość jest doskonale odrębna i „osobna” zarówno na tle polskiego malarstwa międzywojennego, jak i całej europejskiej sztuki współczesnej. Jako obywatel dwóch kultur (wychowany na sztuce ludowej i średniowiecznym Krakowie) złączył słowiańską uczuciowość z doświadczeniem francuskiego kubizmu. O swój odrębny styl walczył przez lata, wytrwale i z pokorą. Mówili o nim: „wielki samotnik”, „fanatyk sztuki i pracy” – Tadeusz Makowski, urzekająco skromny i dobry człowiek, całe życie podporządkował malarstwu.
ILUSTRATOR
ZNAKOMITY KOLORYSTA
OBRAZY NICZYM ILUSTRACJE BAŚNI
MOTYW POSTACI-KUKŁY
Tadeusz Makowski
1882
(29 stycznia) urodził się w Oświęcimiu Tadeusz Makowski, syn Stanisława (urzędnik kolejowy) i Petroneli.
1890
uległ poparzeniu – unieruchomiony przez chorobę w domu, zaczął rysować i stało się to jego ulubioną rozrywką (w rodzinie nie było dotąd żadnych artystycznych tradycji). W szkole powszechnej wykazywał również zdolności do matematyki, z czym jego praktyczny ojciec wiązał nadzieje na przyszłość. Konieczność dalszej edukacji syna skłoniła rodzinę do przeprowadzki.
1894
ojciec otworzył na rogu Dominikańskiej i Grodzkiej w Krakowie kawiarnię, która stała się źródłem ich utrzymania, zaś Tadeusz Makowski rozpoczął naukę w krakowskim Gimnazjum św. Anny
1902
wstąpił na wydział filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego (wbrew marzeniom ojca, humanistyczne gimnazjum utwierdziło chłopca w zainteresowaniach literaturą i sztuką)
1903
rozpoczął równoległe studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Józefa Mehoffera i J. Stanisławskiego, nadal kontynuując przez 4 lata studia uniwersyteckie, czego efektem była wyróżniająca go wśród rówieśników erudycja. Podczas studiów Tadeusz Makowski brał udział w przygotowaniu spektakli do kabaretu literackiego „Zielony Balonik”, projektuje kukiełki do szopek.
1908
ukończył ze srebrnym medalem studia na ASP i wyjechał do Paryża
1911
nawiązał przyjaźń z La Fauconierem i grupą kubistów z Montparnasse
1913
wystawił kubistyczne obrazy w Salonie Niezależnych i zaczął prowadzić dziennik, z którego zapisy świadczą o poważnym, niemal religijnym traktowaniu malarskiego powołania, a także niebywałej skromności Tadeusza Makowskiego. Nie założył rodziny, jednak coraz istotniejszą rolę w jego życiu zaczęła odgrywać przyjaźń
1914
1923
wszedł w skład międzynarodowej grupy malarskiej m. in. z Marcelem Gromairem (1892-1971), Julesem Pascinem (1893-1930) i Perem Krohgiem (1889-1965)
1925
zilustrował „Pastorałki” Tytusa Czyżewskiego
1927
namalował „Powrót ze szkoły”, gdzie po raz pierwszy przybrał dziecięce sylwetki w trójkątne czapki, będące odtąd „znakiem rozpoznawczym” jego malarstwa. W tym też roku miała miejsce pierwsza indywidualna wystawa Tadeusza Makowskiego w Galerii Berty Weill
1928
druga wystawa u Berty Weill przyniosła mu sukces i przesądziła o jego pozycji w środowisku
