Wielcy Malarze
Aleksander Gierymski
– kapłan światła
Aleksander Gierymski (1850-1901)
Jego obrazy stały się symbolem walki o jakość w polskiej sztuce i czysto artystyczne kryteria jej oceny. Zostawił zachwycające studia światła i najpiękniejsze widoki XIX-wiecznej Warszawy – niemal reportaż fotograficzny z ulic Warszawy. Dzięki obaj braciom Gierymskim polskie malarstwo włączyło się w artystyczne problemy sztuki europejskiej. Cień sławy starszego brata ciążył mu aż do śmierci, wiecznie niezadowolony z siebie, był postacią tragiczną.
WYBITNY PRZEDSTAWICIEL REALIZMU
MALARZ ARCHITEKTURY
ŚWIETNY KOLORYSTA I LUMINISTA
REALISTYCZNE, „REPORTAŻOWE” SCENY Z ŻYCIA
PEJZAŻYSTA
OBRAZY NICZYM ZDJĘCIA
Aleksander Gierymski
1850
(30 stycznia) w Warszawie urodził się Aleksander Gierymski, syn Józefa (administrator Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie) i Julii z Kielichowskich. Aleksander był młodszym bratem Maksymiliana Gierymskiego, również malarza
1867
rozpoczął naukę w warszawskiej Klasie Rysunkowej
1868
wyjechał w maju na studia do Akademii Monachijskiej, dzięki pozycji brata Maksymiliana – Aleksander Gierymski został przyjęty do Akademii bez egzaminu. W przeciwieństwie do brata, studiował malarstwo długo – niemal 6 lat
1872
ukończył Akademię z nagrodą za obraz „Kupiec Wenecki”
1873
zamieszkał z ciężko chorym bratem w Rzymie, dalej pielęgnując go w chorobie
1875
Aleksander Gierymski poznał Helenę Modrzejewską i powiększył grono adorujących ją wielbicieli. Bywał na urządzanych w jej domu koncertach, podziwiał ją w teatrze, wielokrotnie rysował jej wdzięczną sylwetkę, typowe gesty i pozy – później wykorzystał te szkice w obrazie „Sjesta włoska”. Młodzieńcze uczucie do starszej o 10 lat muzy, przeżywającej chwile największej sławy, w dodatku już zamężnej – nie ma przyszłości. Aleksander Gierymski, podobnie jak brat Maksymilian, nie założył rodziny.
1879
powrócił do Warszawy, rozpoczął się wtedy „okres warszawski” w twórczości Aleksandra Gierymskiego
1885
nakładem „Wędrowca” ukazał się „Album Maksa i Aleksandra Gierymskich”
1888
Aleksander Gierymski wyjechał do Monachium i Paryża
1893
wrócił do kraju i malował w Bronowicach
1895
ponownie wyjechał do Monachium
1897-1899
podróżował do Włoch (Wenecja, Palermo, Siena), przebywał w Paryżu i powrócił do Rzymu.
1899-1901
ostatni okres życia spędził we Włoszech. Z tych lat pochodzą włoskie krajobrazy, rozsłonecznione pejzaże miejskie i wnętrza budowli, malowane z pedantyczną dokładnością. Ciągłe dążenie do doskonałości, stało się jego obsesją i udręką. Borykał się z depresją psychiczną. Widoczna w niektórych płótnach maniakalna drobiazgowość była jednym z przejawów rosnącej neurastenii.
1901
rozstrój nerwowy doprowadził w końcu do wyczerpania organizmu – Aleksander Gierymski zmarł 8 marca w szpitalu psychiatrycznym w Rzymie. Został pochowany na rzymskim cmentarzu Campo Verano.