dzieciństwo upływało mu w Domu Długosza przy ul Kanoniczej, w bezpośrednim sąsiedztwie Zamku i katedry, wśród rzeźb w pracowni ojca – niestety nie do końca szczęśliwe. W 1875 zmarł jego młodszy brat Tadeusz, a rok później zmarła matka 7-letniego wówczas Stanisława, co było dla niego ciosem. Kłopoty materialne sprawiają, że twórczość ojca (wykształconego i obdarzonego talentem) zamienia się w rzemiosło – frustrację „leczył” alkoholem.

studiował w Szkole Sztuk Pięknych i na Uniwersytecie Jagiellońskim

pracował przy polichromii Matejki w kościele Mariackim, co stało się dla Stanisława Wyspiańskiego życiową przygodą – szybko awansował do roli prawej ręki Jana Matejki i architekta Tadeusza Stryjeńskiego (1849-1943), na rusztowaniach spędził pół roku

uczył się malarstwa w Paryżu; przygotował projekty witraży do katedry lwowskiej

zrealizował pierwszy monumentalny projekt – wykonał polichromię w kościele Franciszkanów. Zajmował się także projektem renowacji średniowiecznych witraży, ocalałych po pożarze zakonnego kościoła ojców Dominikanów w Krakowie. Wraz z owdowiałą ciotką Stankiewiczową zamieszkał w kamienicy Grabowskich przy ul. Poselskiej 10, w mieszkaniu z widokiem na kopułę kościoła św. Piotra i Pawła. W tym roku urodziła się też pierworodna córka artysty, Helena.

Stanisław Wyspiański otrzymał nagrodę za witraże franciszkańskie (zaprojektował: „Bóg Ojciec – Stań się”, „Cztery żywioły”, „Błogosławioną Salomeę” oraz „Stygmatyzację św. Franciszka”), odbyła się też premiera scenicznej „Warszawianki”, ciesząca się dużą popularnością